എന്റെ ഭാര്യയും എന്റെ ബാധ്യതയും [Smitha] [അവസാന ഭാഗം]

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“നീ ഫ്രീയാണോടീ?”
“വാഷിങ് ഒണ്ടാരുന്നു! എന്താ ചോദിച്ചേ?”
“ഓ! ഹാൻഡ് വാഷ് ഒന്നുവല്ലല്ലോ? മെഷീനിലേക്ക് തുണി എടുത്ത് അങ്ങിട്ടാപ്പോരേ?”
“ഉം! ഇട്ടാപ്പോരേ എന്ന് ചോദിക്കാൻ എളുപ്പവാ! പറ ഇക്കാ, എന്തേലും എമർജൻസി ഒണ്ടോ?”
“എമർജൻസി എന്നാടി? നിന്നോട് ഇച്ചിരെ കൊച്ചു വർത്തമാനം ഒക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കാന്ന് വെച്ചല്ലേ?”
“കൊച്ചു വർത്താനവോ? എന്നാ കൊച്ചു വർത്താനം?”
“ആയിരക്കണക്കിന് മൈൽ ദൂരെ താമസിക്കുന്ന ഭാര്യക്കും ഭർത്താവിനും എന്തൊക്കെ കൊച്ചുവർത്താനവാ പറയാനൊള്ളതെന്നു നിനക്കറിയില്ലേ ഷംലേ?”
“ഓ! അത്! നൈറ്റിൽ പോരെ ഇക്കാ?”
“നൈറ്റിലും വേണം. ഫ്രീയാണേൽ ഇപ്പം ബെഡ് റൂമിലേക്ക് പോടീ,”
“ബെഡ് റൂമിലാ,”
“ങ്ഹേ! ആണോ? കെടക്കുവാണോ?”
“അല്ല. ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ തൊടച്ചു വെക്കുവാ,”
“അതൊക്കെ പിന്നെ തൊടക്കാടീ. നീ കെടക്ക്,”
“ആ, കെടന്നു,”
“എന്നതാ ഡ്രസ്സ്?”
“അയ്യേ നാണവൊണ്ടോ? കൊച്ചു പിള്ളേരെപ്പോലെ!”
“എന്റെ പിള്ളേർക്ക് സുഖവാണോ?”
“ദേ! ഞാൻ വല്ലോം ഒക്കെ പറയും കേട്ടോ! നമുക്കെവിടെയാ പിള്ളേര് ഇക്കാ?”
“എടീ എനിക്ക് ഏഴ് പിള്ളേരുണ്ട്?”
“റബ്ബേ! ഇങ്ങക്ക് വേറെ ഭാര്യ ഉണ്ടോ? ഏഴ് പിള്ളേരൊക്കെ ഒണ്ടാകണങ്കി എന്ന് കെട്ടിയതാ മനുഷ്യാ?”
“ഷംല! നീ ചുമ്മാ വളിച്ച ജോക്കടിക്കരുത് കേട്ടോ,”
അവൾ ചിരിക്കുന്ന സ്വരം ഞാൻ കേട്ടു.
“എന്റെ ഏഴ് പിള്ളേര് ഏതൊക്കെയാണ് എന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ?…”
“കുറച്ച് മനസ്സിലായി. പക്ഷെ ഏഴ് എന്ന നമ്പർ അങ്ങോട്ട് കത്തിയില്ല,”
“പിന്നെ ഏത് നമ്പറാ നിനക്ക് മനസ്സിലായത്?”
“മൂന്ന്,”
“ഏതാ മൂന്ന് പിള്ളേർ?”
“രണ്ട് പിള്ളേര് എന്റെ ഫ്രണ്ടിൽ ഉണ്ട്. രണ്ടിരട്ടപിള്ളേർ,”
“പേര് പറയെടീ, നമ്മടെ ഇരട്ട പിള്ളേരുടെ,”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“പോ ഇക്കാ! ഇക്കായ്ക്ക് അറിയില്ലേ?”
“പിന്നെ അറിയില്ലേ?”
“പിന്നെ എന്നെത്തിനാ ചോദിക്കുന്നെ?”
“നിന്റെ വായീന്ന് കേൾക്കാൻ,”
ഷംലയുടെ ചിരിയൊച്ച ഞാൻ കേട്ടു.
“ബൂബ്സ്,”
“ഓ! ഇഗ്ലീഷ്! ഈയിടെ ഇംഗ്ലീഷ് വീഡിയോസ് മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളോ?”
“എല്ലാം കാണും…”