ലബാനോനിലെ പരിമളത്തേക്കാള് സൌരഭ്യമുള്ള വൈദികന്റെ കൈകള് നീല സാരിയ്ക്ക് മുകളില്, ഉയര്ന്നു താഴുന്ന മുലകളുടെ തുറിപ്പില് അമര്ന്നു. കുഞ്ഞാടിനെ സ്പര്ശിക്കുന്ന വാത്സല്യത്തോടെ അദ്ദേഹം അവയെ തഴുകി. ബ്ലൌസില്, ബ്രായ്ക്കുള്ളില് ഉരഞ്ഞമര്ന്ന് കിടന്ന മുലക്കണ്ണുകള് അദ്ധേഹത്തിന്റെ വിരല് സ്പര്ശമറിഞ്ഞപ്പോള് വീര്ത്ത് കല്ലിച്ചു.
ദേവാലയത്തിന് മുകളില് പ്രാവുകള് ചിറകടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്, ദേവാലയ മണികള് വീണ്ടും മുഴങ്ങിയപ്പോള് അദ്ദേഹം അവളില് നിന്ന് കണ്ണുകള് അടച്ചുകൊണ്ട് അകന്നു.
കണ്ണുകള് തുറന്നപ്പോള് അവള് തൊഴുകൈകളോടെ നില്ക്കുകയാണ്.
“ചെല്ല് ടീച്ചറെ …”
മൃദുവായ ശബ്ദത്തില് പുരോഹിതന് പറഞ്ഞു.
*****************************************
വിനീത കണ്ണുകള് തുറന്നപ്പോള് മോഹന് അവളെ നോക്കി നില്ക്കുകയാണ്.
ആദ്യം അവള്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പതിയെ കണ്ണുകള് ക്ലോക്കിലേക്ക് നീണ്ടു.
പത്ത് മണി.
“രാത്രിയോ പകലോ ഇത്?”
അവള് ചോദിച്ചു.
അയാള് ചിരിച്ചു.
“പകലാ എന്റെ പെണ്ണേ….”
“ഇത്ര നേരം!”
അവള് വിശ്വാസം വരാതെ അയാളെ വീണ്ടും നോക്കി.
“ഇത്ര നേരം!”
അയാള് കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലത്തെ കാര്യം വല്ലതും ഓര്മ്മയുണ്ടോ മാഡത്തിന്?”
അവള് ഓര്ക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ഫാദര് ഉലഹന്നാന്റെയടുത്ത് നിന്നും തിരികെയെത്തിയപ്പോള് സമയം ആറര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മറ്റേതോ ഒരു ലോകത്ത് നിന്ന് വന്ന പ്രതീതിയാരുന്നു.
ദേഹവും മനസ്സും മുഴുവന് സുഗന്ധം മണക്കുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞു.
സ്കൂട്ടര് ഗാരേജില് വെച്ച് സിറ്റൌട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോള് കറുത്ത ഷോട്ട്സും ചുവന്ന ടീ ഷര്ട്ടുമിട്ട് മോഹന് നില്ക്കുന്നു.
അവിഹിത ഗര്ഭം [Smitha]
Posted by