അതാണ് അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ജോലിയും. ഏത് ഉണങ്ങിയ തടിയും അവൻ വെട്ടിക്കീറും. കൂലി എന്തുകൊടുത്താലും വാങ്ങും. ഒരു പരാതിയുമില്ല. വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം. അത് നിർബന്ധം. ബന്ധുക്കളായി ഒരു മുത്തശ്ശി മാത്രമാണ് അവനുള്ളത്. താമസം അവരോടൊപ്പമാണ്. വയസ്സ് പത്തു നാൽപ്പത് കാണും.
കോടാലി മുന്നിൽ വച്ചുകൊടുത്തിട്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരേ നിൽപ്പുതന്നെ.
“ഡാ…. പറഞ്ഞ കേട്ടില്ലേ…? ”
അവൻ അപ്പോഴും അതേ ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്നതല്ലാതെ അനങ്ങിയില്ല.
“നിനക്ക് ചോറ് വേണോ… ? ”
“ഉം…”
അവൻ തലയാട്ടി.
ഒരു വലിയ പാത്രം നിറയെ ചോറും കറിയും വിളമ്പി വർക്കേറിയയിൽവച്ചിട്ട് ശാരദ അവനെ വിളിച്ചു.
വിളിക്കാത്ത താമസം ,അവൻ വന്ന് പാത്രത്തിന് മുന്നിൽ കുത്തിയിരുന്നു. കൈപൊലും കഴുകാതെ വാരി വാരി തിന്നുന്ന അവനെ അവർ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
“വെള്ളം…”
തൊള്ളയിൽ നിറയെ ചോറുമായി അവരെ നോക്കി അവ്യക്തമായി അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഒരു ഓട്ടു മോന്തയിൽ വെള്ളവുമായി വന്നപ്പോഴേക്കും അവൻ കൈനീട്ടി അതു വാങ്ങി വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി.
“ബകാസുരൻ ”
അവന്റെ ആർത്തികണ്ടപ്പോൾ അങ്ങനെ പറയാനാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്. പാത്രം കാലിയാക്കിയിട്ട് വീണ്ടും അവൻ ശാരദയുടെ മുഖത്തു നോക്കി ഇളിച്ചു കാട്ടി.
“ഇനിയും ചോറ് വേണോടാ ? ”
“ഉം…”
കുനിഞ്ഞു നിന്ന് തവികൊണ്ട് അവന്റെ പാത്രത്തിലേക്ക് ചോറുവിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ വെറുതെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ബ്ലൗസിൽ തിങ്ങി മുന്നോട്ട് തള്ളി നിൽക്കുന്ന മാറിടത്തിലേക്കാണ് അവന്റെ നോട്ടം എന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നിവർന്നു. ഒന്നു രൂക്ഷമായിട്ട് അവന്റെ നേരെ നോക്കി. അപ്പോഴും ആ പൊട്ടൻചിരി തന്നെ ആ മുഖത്ത്. വെറുതെയാണോ നാട്ടുകാർ പൊട്ടൻ നാരായണൻ ന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
അങ്ങനെ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവരൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ സമയമാണ് അവൻ ഒന്നിളകിയിരുന്നതും തറ്റുടുത്ത കൈലിമുണ്ടിന്റെ സ്ഥാനമൊന്നു മാറിയതും.
” അയ്യോ …”
അറിയാതെ ഒരു നിലവിളി അവരിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.
ഉടുതുണി തെന്നിമാറി അവന്റെ കാലിന്റെയിടയിൽ കാണുന്ന…. ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ ….
കറുത്ത നിറത്തിൽ…ഒരു നേന്ത്രപ്പഴത്തിന്റെ മുഴുപ്പിൽ… തളർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ഇതാണ് വലുപ്പമെങ്കിൽ അത് ഒന്നു ഉദ്ധരിച്ചാൽ എന്താകും വലുപ്പം.