Posted by അവൾക്ക് പതിനഞ്ച് വയസായപ്പോൾ താൻ തുടങ്ങിയ സ്വയംഭോഗത്തിന്റെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും നീണ്ട പരമ്പര രണ്ടര വർഷം കഴിഞ്ഞിപ്പുറം വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ സ്വയംഭോഗത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം വലുതാണ്. സ്വയംഭോഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേ അവളെ ഓർത്ത് തുടങ്ങാതിരുന്ന താൻ തുടക്കത്തിലെന്നല്ല, വെള്ളം പോയാലും കുറ്റബോധം വരാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു.
വെറുതെയിരിക്കുമ്പോൾ നിഷിദ്ധചിന്തകൾ കയറിവരുന്നതറിഞ്ഞാലും താൻ ചിന്ത വെടിയാറില്ല!
“ഏട്ടാ ഇന്ന് തൃശൂര്ക്ക് ഞാൻ വരണോ? വല്ലാത്ത കാല്കടച്ചിൽ” സൗമിനി വേദന നടിച്ച് പറഞ്ഞു
“എന്നാ വേണ്ട ഞാൻ മോളെക്കൂട്ടി പൊയ്ക്കൊള്ളാം”
സഹദേവൻ പറഞ്ഞത് സൗമിനി തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചതോടെ അവിടെ നാലുമനസ്സുകളിൽ ചൂടുപടർന്നു.
നിഷിത അച്ഛനെ നോക്കിയെന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളിച്ച് റെഡിയായി, സഹദേവൻ ബ്രൂണെയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന വയലറ്റ് ബാജുകുറൂങ്ങ്(മുട്ടിനേക്കാൾ ഇറക്കമുള്ള ടോപ്പും അതിനടിയിൽ മിഡിയും അടങ്ങുന്നത്) എടുത്ത് ധരിച്ച് അക്ഷമയായി നിന്നു. തന്റെ അവസ്ഥ അമ്മയും അനിയനും മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാൻ വെറുതേ ഒരു പുസ്തകമെടുത്ത് മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വായന ഇത്രയ്ക്ക് അരോചകമായ ദിവസം ഉണ്ടായിട്ടില്ല?
അവൾ കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
“വാ മോളെ” സഹദേവൻ കീ കിലുക്കി നടന്ന് കാറിലേയ്ക്ക് കയറി. നിഷിത അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ കയറിയിരുന്നു. കറുപ്പ് റെയ്ഞ്ച് റോവർ ഗേയ്റ്റ് കടന്ന് നിരത്തിലൊഴുകി
“ഓഹ് അച്ഛാ സൂപ്പർ! ഇനി എടയ്ക്കൊക്കെ ങ്ങനെ മുണ്ടുടുക്കണം ട്ടോ”
“ഉം..” സഹദേവൻ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് ആസ്വദിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ചു.
“ഈ കരിംനീല ഷർട്ടിട്ടപ്പഴാ ഈ വെള്ളയ്ക്കൊര് ചേല്! “
അവൾ പല കുസൃതികളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
‘തികഞ്ഞ പക്വമതി തന്നെ,പക്ഷേ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കളിക്കുട്ടിയാണെന്നും.. ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ചാണല്ലോ താൻ മനസ്സിൽ വേണ്ടാത്ത ചിന്തകളൊക്കെ നെയ്ത് കൂട്ടിയത്” എന്നോർത്ത് സ്വയം പരിഹാസം പൂണ്ടു.
‘ഏത് പെണ്ണിനും മോഹവും ഇഷ്ടങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ടാവും അത് താൻ ഇതുവരെ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.’