ഗൗരിയുടെ നോട്ടം ഒന്ന് തിളങ്ങി. “റൂമുകൾ വെറെയായാലും മതിലുകൾക്ക് വിടവുകൾ കാണുമല്ലോ അല്ലേ? അച്ചായൻ മണി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും വിശ്വസിക്കണ്ട… പക്ഷേ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മതി. നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ഒത്തിരി കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ടാകും. അച്ചായന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് അച്ചായനോട് പറയാനുള്ളത് എന്റെ കണ്ണുകൾ പറയും.”
അവൾ പതുക്കെ അച്ചായന്റെ കൈപ്പത്തി തന്റെ തുടകളിലേക്ക് വച്ചു. ആ നിമിഷം അച്ചായന്റെ ഉള്ളിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. അപ്പുറത്തെ സീറ്റിൽ മണി ഇതൊന്നും അറിയാതെ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. നിവേദ്യയാകട്ടെ തന്റെ സ്വപ്നലോകത്തും.
ഗൗരി അച്ചായന്റെ കൈ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “ഈ യാത്ര നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കും അച്ചായാ… അത് ഞാൻ ഉറപ്പു തരുന്നു.”
അവളുടെ ആ കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ, മേഘാലയയിലെ മഞ്ഞിനേക്കാൾ ചൂടുള്ള എന്തോ ഒന്ന് വരാനിരിക്കുന്നു എന്ന് അച്ചായൻ ഉറപ്പിച്ചു.
വിമാനത്തിനുള്ളിലെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഗൗരിയുടെ കുസൃതികൾ പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു. അച്ചായന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
”അച്ചായാ… ഈ കൂർഗിലെ മഞ്ഞും മേഘാലയയിലെ മഞ്ഞും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടോ? പ്രത്യേകിച്ച് അവിടെ കല്യാണി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ?”